Gołębie

Kurak maltański

admin — Thu, 05 Jan 2012 17:02:43 +0000

Kurak maltański jest największy wśród kuraków. Szyja i ogon są noszone pionowo. Im krótszy tułów, tym gołąb jest bardziej cenny. Ideałem jest osiągnięcie jednakowej szerokości i długości ciała przy jednoczesnym zachowaniu jego masywności. Najwspanialsze kuraki maltańskie są hodowane Ne terenie byłej Jugosławii. Kurak maltański ma delikatnie zaokrągloną głowę, niezbyt wyraziste czoło oraz czerwone i pomarańczowe oczy, u odmiany białej tęczówki są czarne. Dziób jest gruby. Jego barwa uzależniona jest od barwy upierzenia. Szyja jest cienka i powinna być możliwie jak najdłuższa, z głęboko eliptycznie wykrojonym podgardlem. W części środkowej szyi kilka wyrostków kręgowych jest bardziej wystające. Tułów powinien być jak najkrótszy i noszony poziomo. Zarówno szyja jak i krótki, stosunkowo szeroki ogon, tworząc z grzbietem kąt 90 stopni. Prostokątny kształt ciała tego gołębia podkreślają także silne, łukowato zgięte, krótkie skrzydła ze skierowanymi do góry ponad ogon i krzyżującymi się lotkami I rzędu. Silne i długie nogi z występującymi podudziami nadają kurakowi maltańskiemu imponujący wygląd. Upierzenie powinno być krótkie, przylegające. Nie wyróżniają się różnorodnością odmian barwnych i wieloma wzorami rysunku upierzeniu. Można wybierać między gołębiami czarnymi, szarobrązowymi, czerwonymi, żółtymi i brązowymi. Kuraki maltańskie mogą być z pasami, karpiate z odcieniem niebieskim, srebrzystym, czerwonym i żółtym oraz brązowym, znane są też w tych barwach gołębie tygrysowate, cętkowane, srokate i białe.

Kurak florencki

admin — Sun, 11 Dec 2011 17:01:41 +0000

Ten ciężki gołąb uważany jest za jednego z najstarszych kuraków i można z całą pewnością stwierdzić, że jest przodkiem wielu ras, dziś już całkiem do niego pod względem budowy ciała niepodobnych. Że jest ze wszystkich kuraków najstarszy, potwierdza między innymi to, że żadna z jego cech nie jest tak krańcowo wyeksponowana jak u młodszych ras, bardziej uszlachetnionych i wyselekcjonowanych. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest oprócz kołyskowa tego pokroju wzór rysunku jak u sztraserów, ale uzupełniony białymi lotkami I rzędu. Głowa u karaka florenckiego jest duża i dobrze zaokrąglona, czoło wyraziste, oczy pomarańczowoczerwone, obwódki powiekowe wąskie i czerwone. Dziób powinien być średniej długości, u nasady szeroki, czarne i niebieskie kuraki florenckie mają dziób czarny, inaczej ubarwione gołębie – jasny, różowawy. Szyję powinien mieć długą, grubą i w miarę możliwości noszoną pionowo. Pierś jest wysunięta ku przodowi i jakby uniesiona. Grzbiet szeroki i krótki, noszony poziomo, skrzydła silnie, szerokie i noszone na ogonie, ogon noszony jest pod kątem 45 stopni. Spodnia linia ciała musi być dobrze zaokrągloną. Charakterystyczną cechą kuraka florenckiego są długie, silne i nie ugięte nogi. Upierzenie kuraków florenckich jest barwne, ale muszą to być barwy czyste. Uznane zostały następujące odmiany kuraków florenckich: czarna, czerwona i żółta, bez pasów, z pasami, ewentualnie także karpiate w tonacji niebieskiej, srebrzystej, czerwono popielatej i żółtopopielatej, do rzadkości należą odmiany barwne z białymi pasami.

Modena

admin — Tue, 15 Nov 2011 17:01:00 +0000

Tak jak w przypadku kuraka modeńskiego również wokół tej rasy było w ciągu ostatnich dwudziestu lat, szczególnie na terenie Republiki Czeskiej, wiele nieporozumień. Obydwie rasy mają ze sobą wiele wspólnego, ale modena, nazywana też czasami modeną angielską, jest rasą znacznie młodszą. W Europie Środkowej pojawiła się dopiero na początku lat 70 tego wieku, dokąd została przewieziona z USA. Budową ciała modena przypomina małego Kinga lub większego kuraka modeńskiego. Jest średnich rozmiarów, waży około 600g i ze wszystkich stron jest doskonale zaokrąglona. Ma krótkie, szerokie ciało, prawie pionowo noszony ogon oraz nogi wyrastające w znacznym od siebie oddaleniu. Stosunek wysokości gołębia przypada na głowę 3/9 na tułów 4/9 a na nogi 2/9. Odmiany barwne i z wzorem rysunku na upierzeniu do pewnego stopnia są takie same, jak u kuraka modeńskiego. Na podstawie ubarwienia upierzenia można podzielić je na jednobarwne i z rysunkiem sztrasera. Liczba barwnych odmian nie jest jednak tak duża jak w przypadku kuraka modeńskiego, ponieważ u modeny nie występują podstawowe barwy. Wzorzec nie stawia specjalnych wymagań odnośnie do postawy. Istnienie wielu barwnych odmian jest zasługą hodowców w USA.

Kurak modeński

admin — Sun, 23 Oct 2011 17:00:02 +0000

W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat było wiele niejasności na temat hodowli tych małych eleganckich gołębi. Są najmniejsze wśród kuraków i występują w wielkiej liczbie odmian barwnych i z wzorem rysunku na upierzeniu. Hodowane są w wielu krajach Europy oraz USA, a ponieważ przez długi czas nie było jednolitego wzorca nastąpiło wyraźne zróżnicowanie poszczególnych typów, z których stopniowo powstały nowe rasy. Obecnie w hodowli tych gołębi uznawany jest wzorzec niemiecki, a rasa odpowiadająca temu wzorcowi nazywana jest w Niemczech – kurak modeński niemiecki. Kurak modeński uszlachetniony na terenie Niemiec jest gołębiem drobnym, jego masa ciała nie przekracza 400g . Ma zaokrągloną pierś, długie proste nogi oraz długa szyję zwężającą się w kierunku głowy. Ogon noszony jest pod katem 45 stopni do poziomu ciała. Ważny jest też stosunek wysokości do długości ciała. U idealnie zbudowanego gołębia można wysokość gołębia podzielić na trzy jednakowe części. Pierwsza część tworzy głowa z szyją, drugą tułów, a trzecią nogi. Długość ciała powinna odpowiadać 1/3 całkowitej wysokości gołębia. Kurak modeński oceniany jest w następującej kolejności: budowa ciała i postawa, kształt głowy i szyi , długość nóg, barwa oczu i obwódek powiekowych, barwa upierzenia i wzór rysunku, ewentualnie inne cechy wymienione we wzorcu. Głowa powinna być okrągła, bez ozdób z piór. Obwódki powiekowe wąskie, u ciemnych gołębi ciemne, u jasnych jasne. tęczówki są pomarańczowe, a u białych gołębi czarne. Kuraki modeńskie można podzielić pod względem ubarwienia na kilka podstawowych typów: jednobarwne, z rysunkiem sztrasera, a następnie obydwa wymienione w różnych zestawieniach barwnych oraz białe.

Bagdeta norymberska

admin — Mon, 05 Sep 2011 16:59:18 +0000

Bagdeta norymberska jest rzadko spotykana nie tylko wśród bagdet, ale także wśród innych ras, a jednocześnie jest jednym z najbardziej cenionych gołębi. Hodowla jej jest stosunkowo trudna i z tego względu rzadko jest trzymana. Najbardziej cenioną cechą tej rasy jest bardzo wydłużony, gruby dziób, silnie zakrzywiony do dołu. Głowę ma wąską i doskonale zaokrągloną, ciemię płynnie przechodzi w kark. Dziób powinien być jak najdłuższy, gruby, szczelnie zwarty i na ogół jasny. Oczy są wyraziste na tle białego upierzenia ciemne, w pozostałych przypadkach czerwone. Obwódki powiekowe również są czerwone. Szyja jest długa, cienka, lekko zgięta, podgardle dobrze wykrojone. Pierś powinna być szeroka i wypukła. Skrzydła i ogon muszą być krótkie, a długość nóg odpowiadać długości szyi. Bagdety norymberskie o krótkich nogach są mniej cenione. Dawniej często stosowano sztuczne kształtowanie dzioba u bagdet norymberskich pomiędzy 3 a 5 dniem życia piskląt, gdy mają jeszcze miękki dziób. Poprzez delikatny masaż i lekkie wyginanie dzioba u piskląt w wieku 3-5 dni można osiągnąć odpowiedni stopień jego krzywizny tak, aby linia dzioba płynnie łączyła się z linia górnego zarysu głowy. Bagdety norymberskie same odchowują młode i nie należy trzymać ich z innymi rasami. Bagdeta norymberska hodowana jest w następujących odmianach barwnych i z wzorem rysunku na upierzeniu: czarnej, czerwonej i żółtej, niebieskiej i srebrzystej bez pasów, z pasami i karpaite, siodłatej i tarczowej w takich samych barwach, mogą także występować odmiany srokate.